Pamukkale ve Denizli'de 2 gün: travertenler ve antik kentler

Pamukkale'yi görmenin en güzel yolu, kasabanın içinden başlayan yaya yolundan yukarı yürümek. Kapıda ayakkabılarınızı çıkarırsınız; ılık suyun aktığı beyaz kireç zemin, ayak tabanında yumuşak ama yer yer pütürlüdür. Yokuş yavaş yavaş yükselir, her basamakta havuzcukların rengi biraz daha maviye döner ve aşağıda kasaba küçülür. Sabahın ilk saatinde travertenler henüz kalabalık değildir, ışık da beyaz terasları en iyi bu saatte boyar. Teraslar hassas olduğu için yalnız açık olan kesimlerde yürünür ve suya girilir; işaretli yolun dışına çıkmayın.

Travertenlerin üst ucundan birkaç dakika yürüyünce, devrilmiş sütunların ve mermer parçalarının suyun dibinde yattığı termal havuza varırsınız. GoTürkiye'ye göre suyu yaz kış 36 derecedir ve Kleopatra'nın burada yüzdüğü rivayet edildiği için Kleopatra Havuzu diye de anılır. Antik bir kentin kalıntıları arasında ılık suda yüzmek, Pamukkale'nin yalnızca bir manzara değil, binlerce yıldır süren bir şifa geleneğinin parçası olduğunu hissettirir. Ayrı ücretlidir; programın geri kalanı onsuz da eksiksiz işler.

Ören yerinin içindeki bu müze, Hierapolis ve çevresinden çıkan buluntuları bir araya getirir. Açık alanda göreceğiniz tiyatroyu, tapınakları ve mezarları dolaşmadan önce buraya bir saat ayırmak, taşların arasında yürürken neye baktığınızı anlamanızı kolaylaştırır. Buluntular, bir zamanlar bu kireç terasların üzerinde yaşayan kalabalık kentin hayatını, kalıntılardan daha somut biçimde anlatır.

Hierapolis'in kalbine doğru yokuş yukarı yürüyün. Yamaca yaslanan tiyatro, oturma sıralarından bakıldığında hem sahneyi hem de aşağıdaki ovayı aynı kareye alır. Biraz aşağıda, kentin baş tanrısı Apollon'a adanmış kutsal alan ve hemen güneyinde, antik dünyada yeraltı dünyasının kapısı sayılan Plutonion yer alır. Bu üçü, Hierapolis'in neden bir hac ve şifa kenti olduğunu en iyi anlatan köşedir; sıcak suların, zehirli gazların ve kutsal mekânların yan yana durduğu bir yer.

Öğleden sonra kentin kuzeyine yönelin. Sütunlu Frontinus Caddesi'nde yürürken, bir zamanlar dükkânların ve kalabalığın doldurduğu ana aksın uzunluğunu ayaklarınızla ölçersiniz. Caddenin sonunda kent kapısından geçip nekropole, yani kentin dışındaki mezarlık alanına çıkarsınız: lahitler ve anıt mezarlar, şifa için buraya gelip dönemeyenlerin de hikâyesini taşır. Bu bölüm ören yerinin en geniş ve en sakin kısmıdır; acele etmeden, kendi temponuzda dolaşın.

Günü başladığınız yerde bitirin. Akşamüstü ışığında beyaz teraslar sabahkinden çok farklı görünür: güneş alçaldıkça havuzların yüzeyi gökyüzünün rengini alır ve aşağıdaki kasaba, ovada uzun gölgeler arasında kalır. Ayakkabılarınızı yeniden çıkarıp yaya yolundan yavaşça inin. Aşağıda kasabada konaklıyorsanız akşamı orada geçirebilir, Denizli merkezde kalıyorsanız belediye otobüsüyle dönebilirsiniz.

Laodikeia, Hierapolis'in kalabalığından sonra nefes aldıran bir antik kent. GoTürkiye onu İncil'de adı geçen yedi kiliseden birine ev sahipliği yapan ve tarihin büyük ticaret merkezlerinden biri sayılan kent olarak anar. Geniş, sütunlu caddeleri ve büyük yapılarıyla, bir kentin ölçeğini hissetmek için en iyi yerlerden biri; burada ziyaretçi sayısı az, yollar uzundur. Sesli rehberle gezerseniz, kalıntıların arasındaki boşlukları hikâyeleriyle doldurmak kolaylaşır.

Kısa bir kabin yolculuğuyla şehrin sıcağından serin bir yaylaya çıkarsınız. Teleferik, Bağbaşı'ndaki kent ormanının içindeki alt istasyondan kalkar ve yükseldikçe Denizli ovası ayaklarınızın altında açılır. Yukarıda, zeytinlikleriyle bilinen Bağbaşı Yaylası'nda yürüyüş yolları, piknik alanları ve yemek yenecek yerler var; öğle yemeğini burada, şehri tepeden seyrederek yemek günün en rahat anı olur. Hava açıksa travertenlerin olduğu yöne bakmayı unutmayın.

Şehre inince yakın tarihe kısa bir mola verin. GoTürkiye'ye göre müze, restore edilmiş erken Cumhuriyet yapılarında dokuz sergi salonundan oluşur. Antik kentlerden sonra burası, Denizli'nin dokumadan ticarete uzanan kendi hikâyesini ve bugünkü kentin nasıl biçimlendiğini anlatır. İki gün boyunca gördüğünüz büyük geçmişi, bugün sokaklarında yürüdüğünüz şehre bağlamanın iyi bir yolu.

Günün son müzesi, adından da anlaşılacağı gibi bölgenin etnografyasına ve Atatürk'e ayrılmış. İlk gün travertenlerde, ikinci gün antik kentlerde gördüğünüz büyük tarihin yanına, bu topraklarda yaşayanların yakın geçmişini koyar. Kısa bir ziyaret yeterli; ardından akşam yemeği için Çınar çevresine yürüyün.

Gezinin son durağı sofrada. Denizli kebabı, kuzunun odun ateşli fırında yavaş yavaş pişirilip parçalara ayrıldığı, domates, soğan ve yağa banılmış pideyle gelen bir kebap; şehrin kendi adıyla tescilli yemeği. Kebabı, fırınını görebileceğiniz bir yerde yemek deneyimin yarısıdır. Yemekten sonra Çınar çevresinde akşam yürüyüşü yapın; havalimanına dönüyorsanız servis duraklarından biri de burada.